Мавлуди Исо як ҷашни анъанавӣ дар кишварҳои ғарбӣ аст. Ҳар 25 декабр рӯзи таваллуди Исои Масеҳ аст, асосгузори масеҳият. Зеро дар Китоби Муқаддас навишта шудааст, ки Исо шабона таваллуд шудааст, мардум шаби декабрро даъват мекунанд 24 “Шаби Пеш аз Мавлуди Исо”.
Мавлуди Исо дар ибтидо иди динӣ буд. Дар асри нуздаҳум, бо маъруфияти кортҳои Мавлуди Исо ва пайдоиши Бобои Барфӣ, Мавлуди Исо тадриҷан маъмул шудан гирифт.
Имруз, бисёре аз кишварҳои ҷаҳон дар ин рӯз иди Мавлуди Исоро ҷашн мегиранд, ва он ба ҳаёти ҳар кас ворид шудааст. Ин мақола ба шумо ҳикояҳо ва ривоятҳоро дар бораи Мавлуди Исо нақл мекунад.
Бобои барфӣ
Дар бораи Бобои Барфӣ дар Аврупо ривоятҳои зиёде мавҷуданд. Аммо ривояти маъмултарин ин аст, ки вақте ки Мавлуди Исо дар асри сеюми милодӣ нав пайдо мешуд, як пирамарди хеле сарватманд ва мехрубон буд, ки дар зимистони сард тез-тез бо аробаи охуй сайру гашт мекард. Агар бо одами камбагал дучор шавад, пирамард саховатмандона ба у ёрй мерасонд.
Як рӯз, танҳо пеш аз Мавлуди Исо. Мӯйсафед ба шаҳре омад ва шунид, ки духтари як оилаи камбағале ҳаст, ки ба шавҳар мебарояд. Аммо вай фақир буд ва маҳр ва либоси зебо надошт, ва арӯс аз ин хеле нигарон буд, ва чехраи у аксар вакт гамгин мешуд.
Муйсафед нисбат ба духтар хеле дилсуз буд, хамин тавр дар шаби шаб, ӯ оромона як халта тангаҳои тиллоро ҳамчун тӯҳфа аз тирезаи духтар партофт.
Чун шаб торик ва саросема буд, халтаи тангаҳои тилло ба ҷӯробҳое, ки духтар дар назди оташдон овехта буд, фуруд омад. Духтарак рузи дигар аз хоб бедор шуда, ҷӯробҳояшро пушидан тангаҳои тилло ёфт. Бо ёрии пирамард, духтарак босаодат ва зиндадил ба шавхар баромад.
На танхо пиронсолон аксар вакт ба камбагалон тангаи тилло медиханд, балки дар арафаи Мавлуди Исо низ бо хушнудӣ ба кӯдакон тӯҳфаҳо, аз қабили конфету бозичаҳо мефиристанд.
Аммо, тухфахои у ошкоро дода намешавад, ва зуд-зуд дар шаби шаб аз дудкаш мепартояд, то ки кӯдакон ҳамеша субҳи барвақт сюрприз ба даст оранд.
Бо гузашти вақт, одамон фахмиданд, ки ин тухфахоро марди некдил ва риши нукрадор додааст, чомаи сурхе, ки бо махмали сафед духта шудааст, кулоҳчаи сурх бо лабҳои сафед, асо доштан, ва савори чана.
Пас, мардум пирамардро бо номи Николас Бобои Барфӣ меномиданд. Албатта, Бобои Барфӣ на танҳо ба кӯдакон тӯҳфаҳо меорад. Барои бачаҳои нозанин, ки ба насиҳат гӯш намедиҳанд, на танҳо аз додани тӯҳфаҳо худдорӣ мекунад, балки асобағҳоро боло карда, ба хари кӯдакони нозанин мезанад..
Баъдтар, то ки ба бачахо орзую хаваси нек диханд, одамон пеш аз иди Мавлуди Исо дудбаро, ки ба оташдон мебарад, тоза мекарданд, ва ба кӯдакон фармуд, ки пеш аз хоб дар назди оташдон ҷӯроб овезонанд, то аз Бобои Барфӣ тӯҳфа гиранд.
Кӯдакон бо интизории бесаброна итоаткорона хоб хоҳанд рафт, ва рӯзи дигар бедор мешаванд, ки ин тӯҳфаи Бобои Барфӣ аст, вақте ки онҳо ҷӯробҳои пур аз тӯҳфаҳои солинавии деринтизорро пайдо мекунанд.
Арчаи солинавӣ
Гуфта мешавад, ки як деҳқон дар шаби барфии Мавлуди Исо кӯдаки гуруснаро қабул карда, ба ӯ зиёфати боҳашамати солинавӣ додааст.. Кудак шохаи арчаро шикаста, ба замин шинонд, то ба дехкон миннатдорй баён кунад. рахмату баракату.
Пас аз рафтани кӯдак, дехкон пай бурд, ки шоха ба дарахти хурдакак табдил ёфтааст. Танҳо он вақт ӯ фаҳмид, ки фариштаи Худост.
Ин достон манбаи арчаи солинавӣ гардид. Дар Гарб, оё шумо масеҳӣ ҳастед ё не, арчаи солинавӣ бояд ба Мавлуди Исо омода карда шавад, то фазои идона бештар шавад.
Арчаҳои солинавӣ одатан аз дарахтони ҳамешасабз ба мисли арча ва сарви сохта мешаванд, ки тимсоли умри дароз аст. Дарахт бо шамъхои гуногун оро дода шудааст, гулхои рангоранг, бозичаҳо, ситорахо, ва ба он тухфахои гуногуни солинавй овехта мешаванд. Дар арафаи Мавлуди Исо, одамон дар гирди арчаи солина суруд мехонанду мераксанд ва кайфу сафо мекунанд.
Қуттии Мавлуди Исо
Он ба тӯҳфаи боксе дахл дорад, ки ғарбиҳо ба почтальон ё хизматгорон дар Мавлуди Исо медиҳанд, одатан дар як қуттии хурд.
Боре дар як замоне, дар он ҷо як ашроф дилсӯз буд, ки занаш аз беморӣ фавтид ва ӯ ва се духтарашро тарк кард.
Бузургвор бисёр корҳоро кӯшиш кард, аммо натавонист, пул тамом шуд, бинобар ин онхо бояд ба ферма кучанду духтаронаш кори фермаро худашон ичро кунанд, монанди пухтупаз, дӯзандагӣ, ва тоза кардан.
Баъди чанд сол, зеро духтарон ба синни никох расиданд, падар боз хам дилсард шуд, зеро барои харидани махри духтаронаш пул надошт.
Як шом, духтарон баъд аз шустани либосхояшон чуроби худро дар назди оташдон овехта, хушк мекарданд.
Николас он шаб пас аз фаҳмидани аҳволи падарашон ба дари онҳо омад. Аз тиреза, дид, ки ахли оила хоб аст, ва духтаронро пай бурд’ ҷӯробҳо.
Дарҳол, аз кисааш се бастаи хурди тилло бароварда, як-як ба дудбаро партофт, ва танҳо ба духтарон афтод’ ҷӯробҳо. Субҳи дигар, духтарон аз хоб бедор шуда, ҷӯробҳои пур аз тиллоро диданд, барои махри онҳо басанда аст.
Дар натиҷа, ашроф тавонист бинад, ки духтаронаш хонадор шуда, хушбахтона зиндагӣ кунанд.
Баъдтар, кӯдакон дар тамоми ҷаҳон анъанаи овехтани ҷӯробҳои солинавиро идома доданд. Кӯдакон дар баъзе кишварҳо урфу одатҳои дигари шабеҳ доранд, монанди Франция, бачагон пойафзоли худро ба болои оташдон мегузоранд, ва ғайра.
